අන්ධ භික්ෂුවගේ ධෛර්යය

අන්ධ භික්ෂුවගේ ධෛර්යය

අතීතයේ, ශ්‍රාවස්ති නුවරට නුදුරුව, එක් ආරාමයක, බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩ සිටින සමයේ, අන්ධ භික්ෂුවක් වාසය කළාය. ඇගේ නම මේඝලතා විය. මේඝලතා, උපතින්ම අන්ධ වූවාය. ඇගේ දෑස්වල කිසිදු ආලෝකයක් නොවීය. එනමුත්, ඇගේ සිතේ ධර්මයෙහි ආලෝකය විහිදී ගියේය. ඇය බුදුරජාණන් වහන්සේගේ දේශනා ඉතා ශ්‍රද්ධාවෙන් අසා, ඒවා තම සිතේ තැන්පත් කරගත්තාය. ඇය දිනපතා ධර්ම සාකච්ඡාවලට සහභාගී වූවාය. අනෙක් භික්ෂුණීන්, ඇගේ ධර්මයෙහි ඇති හැඟීම ගැන පුදුමයට පත්වූහ.

දිනක්, ආරාමයට පිටතින්, එක් භයානක සර්පයෙක් පැමිණියේය. එම සර්පයා ඉතා විෂ සහිත එකෙකු විය. එහි විෂ, කුඩා සතෙකුගේ ජීවිතයක් පවා විනාශ කිරීමට තරම් බලවත් විය. සර්පයා, ආරාමයේ ඇවිදිමින්, භික්ෂුණීන්ට බියක් ඇති කළේය. බොහෝ භික්ෂුණීන් බියෙන් කෑගසා, පලා ගියහ. ඇතැම් අය, සර්පයාට පහර දීමට උත්සාහ කළද, ඔවුන්ගේ උත්සාහය සාර්ථක වූයේ නැත. සර්පයා, තව තවත් ආරාමය තුලට ගමන් කළේය.

මේඝලතා භික්ෂුණිය, තම කුටියේ ධර්මයෙහි යෙදී සිටියාය. ඇය පිටතින් එන කලබල ශබ්ද අසා, කුමක් වීදැයි දැන ගැනීමට උත්සාහ කළාය. ඇය තම අන්ධ බව නිසා, පිටතින් සිදුවන දේ දැකීමට නොහැකි විය. එනමුත්, ඇය අන් අයගේ බිය හා කලබලය දැන ගත්තාය. "සොහොයුරියනි, කුමක් වීද?" ඇය ඇසුවාය. එක් භික්ෂුණියක්, බියෙන් වෙව්ලමින්, "මේඝලතා සොහොයුරියනි, භයානක සර්පයෙක් ආරාමයට ඇතුළු වී ඇත. එය ඉතා භයානකයි!" කියා කීවාය. මේඝලතා, මෙම සිද්ධිය අසා, කිසිදු බියක් නොපෙන්වා, සන්සුන්ව සිටියාය.

ඇය ධර්මයෙහි ශක්තිය සිහිපත් කළාය. බුදුරජාණන් වහන්සේ, භය, ආශාව, හා ද්වේශය යන ත්‍රස්තයන්ගෙන් මිදීමට ධර්මය උගන්වා ඇත. මේඝලතා, තම කුටියෙන් පිටතට පැමිණියාය. ඇය තම අන්ධ බව නොතකා, සර්පයා සිටින දිසාවට සෙමින් ගමන් කළාය. ඇය තම අත් දෙකෙන්, ආරාමයේ බිත්ති ස්පර්ශ කරමින්, මාර්ගය සොයා ගත්තාය. ඇය සර්පයා සිටින ස්ථානයට ළං වෙත්ම, සර්පයාගේ හුස්ම හා චලනයන් ඇයට දැනුනි. සර්පයා, මේඝලතා දෙසට හැරුණි. එහි විෂ සහිත දත්, මුවින් පිටතට දිගු වී තිබුණි. බොහෝ අය මේ අවස්ථාවේදී බියෙන් පසුබට වනු ඇත.

නමුත් මේඝලතා, කිසිදු බියක් නොපෙන්වා, සන්සුන්ව සර්පයා දෙස බලා, මෙසේ කීවාය: "සර්පයනි, ඔබගේ ශරීරයෙහි විෂ තිබිය හැකිය. එනමුත්, මාගේ සිතෙහි ධර්මයෙහි ආලෝකය තිබේ. ඔබගේ චලනයන්, මාගේ සිතට කිසිදු බියක් ඇති නොකරයි. මම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ශ්‍රාවිකාවක් වෙමි. ඔබගේ විෂ, මාගේ ධර්මයෙහි බලය ඉදිරියේ කිසිවක් නොවේ." මේඝලතා, තම අත් දෙක දිගු කර, සන්සුන්ව සර්පයාගේ හිස අසලට ගෙන ගියාය. පුදුමයට කරුණක් ලෙස, සර්පයා, මේඝලතාගේ කරුණාව හා ධෛර්යය නිසා, තමාගේ විෂ ගතිය අතහැර, සන්සුන්ව ගියේය. එය, මේඝලතාගේ අත් අසල, තණකොළ මත වැතිර සිටියේය. අනෙක් භික්ෂුණීන්, මෙම දර්ශනය දැක, මහත් පුදුමයට පත් වූහ.

ඔවුහු මේඝලතා වෙත පැමිණ, ඇගේ ධෛර්යය හා ධර්මය ගැන ප්‍රශංසා කළහ. "මේඝලතා සොහොයුරියනි, ඔබගේ ධෛර්යය හා ධර්මය අතිශයින් ප්‍රශංසනීයයි. ඔබගේ අන්ධ බව, ඔබගේ ධර්මයෙහි ආලෝකය යටපත් කළේ නැත. ඔබ, සර්පයාගේ විෂට වඩා, ධර්මයෙහි බලය පෙන්වා දුන්නාය." මේඝලතා, සිනාසුනි. "සොහොයුරියනි, සියලු භය, ආශාව, හා ද්වේශය යන ත්‍රස්තයන්ගෙන් මිදීමට ධර්මය අපට උගන්වයි. සැබෑ ආලෝකය, පිටතින් නොව, අපගේ සිතෙහි තිබේ. අන්ධ බව, ශරීරයට මිස, සිතට නොවේ." මේඝලතාගේ මෙම සිද්ධිය, ආරාමයේ අනෙක් භික්ෂුණීන්ටද, ධර්මයෙහි බලය පිළිබඳ පාඩමක් විය.